Enkele jaren geleden bezochten wij voor een paar dagen de prachtige San Blas eilanden van Panama. De San Blas eilanden (Archipiélago de San Blas) zijn een archipel van 357 eilanden voor de Caribische kust van Panama. De eilanden maken deel uit van de panamese provincie Kuna Yala en worden vaker ook de Kuna Yala eilanden genoemd. De eilanden worden bewoond door de gelijknamige Kuna indianen, waarvan vooral de vrouwen door hun uitbundig gekleurde klederdracht en gouden neusring zeer herkenbaar zijn.

De San Blas eilanden zijn een geliefde ankerplaats voor zeezeilers die door het Panamakanaal trekken, of tussen Colombia en Panama reizen. Behalve per boot kunnen de eilanden ook per vliegtuig worden bereikt. Wij zijn vanuit Panama City per vliegtuig naar het eiland Porvenir gevlogen, om vervolgens per bootje verder te gaan naar onze bestemming Wichub Wala. Naar gelang welke bestemming je hebt kan het voorkomen dat je enkele tussenlandingen op andere eilanden hebt.

Op het eiland Wichub Wala leef je leterlijk midden tussen de vriendelijk Kuna indianen. Ons guesthouse/lodge Kuna Niskua staat midden op het twee voetbalvelden grote eiland, midden tussen de hutjes van de eilandbewoners. Bijna alles is gebouwd van hout en overal wordt nog op traditionele manier gekookt op vuur. We hebben enkele bewoonde en onbewoonde eilanden bezocht en hebben van de prachtige onderwaterwereld genoten. Veel eilandjes hebben amper de afmeting van een voetbalveld en worden vaak bewoond door een enkel gezin. Voor het symbolische bedrag van 1 Amerikaanse dollar mag de gehele dag gebruik maken van het eiland. Buiten deze inkomsten verdienen de Kuna’s ook een inkomen door handgemaakte moles te verkopen. Molas zijn kleurrijke bovenstukken van de traditionele blouses die de vrouwen dragen. Om enkele eilanden kun je binnen een uur zwemmen en snorkelen en kun je vanaf het strand naar de riffen zwemmen. Het prachtig heldere water is op veel plekken redelijk ondiep, waardoor soms bijna van eiland naar eiland kunt lopen. Onderweg vangt je gids een lekker visje, welke ‘s avonds door de Kuna vrouw voor je wordt klaargemaakt op traditionele wijze.

Zo’n 40 eilanden worden bewoond door ongeveer 50.000 Kuna-indianen. In 1925 kregen de Kuna het recht op zelfbeschikking. Op de archipel wordt dat elk jaar in februari herdacht, met het feest Mor Ginnid. De Kuna staan vissen met geavanceerde techniek niet toe, en evenmin is het toegestaan om zaken uit zee op te duiken die dieper liggen dan met lucht uit de eigen longen kan worden bereikt. Daardoor is scuba-duiken rond de eilanden niet toegestaan. Door deze restricties is het koraalrif rond de eilanden een van de best bewaarde ter wereld. De Kuna wonen in 49 goed opgeruimde gemeenschappen, die worden geleid door de plaatselijke sahila (de dorpsleider). De visserij is een belangrijke bron van inkomsten. De vis dient niet alleen als voedsel, maar wordt ook verhandeld naar het vasteland. Daarnaast verbouwt men voor eigen gebruik groente en fruit, en voor de export koffie en kokosnoten. Jaarlijks worden er vanaf de San Blas Eilanden 15.000 kokosnoten geëxporteerd naar met name Colombia. De kokosnoot kan op de eilanden dienen als betaalmiddel, en hebben dan een waarde van tien Amerikaanse dollarcent. Een flesje frisdrank kan aldus voor 4 kokosnoten gekocht worden.(Wiki)

Mocht je ooit in Panama of Colombia komen en de mogelijk hebben deze eilanden te bezoeken, dan raden wij je aan het zeker te doen. Het is een steeds zeldzamer wordende optie om een zeer oorspronkelijk levende gemeenschap in een dergelijk idyllische omgeving te bezoeken. Ook al leeft men er deels van het toerisme, het is zo kleinschalig dat het de meeste bezoekers het niet echt zal opvallen. Voor ons was dit een echte verassing en de moeite van de reis zeker waard!