Reizigers Dani en Tom van Follow this postcard maken momenteel een geweldige roadtrip van Nederland naar Mongolië. Met hun 4×4 met daktent reizen ze via een prachtige route eerst naar Kazachstan. Overwinteren doen Dani en Tom in Zuidoost-Azië, om vervolgens na de winter de reis vanuit Kazachstan naar Mongolië voort te zetten. Geïnteresseerd in hun reiservaringen en het grote roadtrip-avontuur, hebben we roadtrippers Dani en Tom van Follow this postcard een aantal vragen gesteld.

Dani & Tom van Follow this postcard

Wie zijn jullie en waar komen jullie vandaan?

Wij zijn Dani en Tom, beide 29 jaar en opgegroeid in een dorp in de buurt van Nijmegen. Dani vertrok na de middelbare school naar Breda om daar te studeren. Al tijdens haar studie werkte ze de zomers in Mallorca, na haar studie bleef ze daar plakken en in totaal heeft ze acht jaar op dit prachtige eiland gewerkt en gewoond. Tom vertrok voor zijn studie naar Tilburg en gaf daarna skiles in Oostenrijk. Dit is ook de plek waar wij elkaar na de middelbare school weer voor het eerst tegenkwamen. We werden verliefd en tweeënhalf jaar geleden vertrok ook Tom richting Mallorca. Na hier twee jaar samen gewoond en gewerkt te hebben was het tijd voor een nieuwe uitdaging en dat werd deze prachtige reis.

follow this postcard

Op 10 juni reden wij met onze Suzuki Grand Vitara en daktent weg uit Nederland, het plan is om eind oktober aan te komen in Almaty, Kazachstan. In verband met de strenge winters in centraal Azië willen we de auto voor een aantal maanden in Almaty stallen. Zoals het er nu uitziet overwinteren we dan in Zuidoost-Azië en pakken we rond april onze auto en daktent weer om onze reis te vervolgen door Kirgizië, Tadzjikistan en Mongolië. Vanuit daar begint de lange reis, via Rusland terug naar Nederland. Momenteel zijn we in Georgië.

Waar ging jullie eerste verre reis samen naartoe?

Onze eerste en enige verre reis samen was naar Cuba, dit was in januari 2016. We twijfelden heel erg of we die winter naar Colombia of Cuba zouden gaan. Uiteindelijk zijn we heel blij dat we voor Cuba hebben gekozen, ongeveer een maand nadat wij weer thuis waren gingen de grenzen met Amerika open. Het was een prachtige reis waar we verbleven in homestays. Hierdoor hadden we ontzettend veel contact met locals en leerden we Cuba op een bijzondere manier kennen.

Als wat voor “type” reiziger zien jullie jezelf?

Wij zien onszelf niet perse als één bepaald type reiziger. Wij houden ervan ons aan te passen aan de situaties waar we in terecht komen. Zijn we bij een Georgische familie thuis dan kun je ons misschien bestempelen als “sociale reizigers” en staan we op de Prutaš in de Montenegrijnse Durmitor dan kun je ons zeker “avontuurlijk” en “sportief” noemen. We zitten in de auto als echte “roadtrippers” en met de ervaring die we inmiddels hebben opgedaan op de minder goede wegen van bijvoorbeeld Albanië en Georgië, past die naam ook wel bij ons. Wij zijn wij, eeuwige optimisten en sociale wezens die veel tijd on the road doorbrengen en af en toe eens avontuurlijk een berg beklimmen, cultuur opsnuiven in een stad vol historie en onze grenzen verleggen door net even dat extra stukje door te rijden.

daktent

Wat betekent reizen voor jullie persoonlijk?

Reizen is vrijheid. Dat klinkt natuurlijk heel erg cliché en zo is het ook, maar het is niet moeilijker dan dat. Het reizen met je hele hebben en houden, zoals wij doen, is voor ons de ultieme vorm van vrijheid. Je bent vrij om te gaan en staan waar je maar wilt. Natuurlijk maken we een soort van plan waar we die dag heen rijden of wat we gaan doen, maar je weet nooit wat je aantreft en wie en wat je onderweg tegenkomt. Deze verrassingen horen bij het reizen en zijn fantastisch. Door de vrijheid van het reizen met eigen auto kun je op deze verrassingen net zo reageren als je maar wilt. Heb je zin om bij deze mensen mee te eten dan kan het, heb je geen zin dan doe je het niet. Maar je hoeft het niet niet te doen omdat je een bepaald hostel hebt afgesproken of omdat je ergens op tijd moet zijn. Juist zo kom je in situaties terecht waar over je van te voren niet had durven dromen.

Hoe ben je op het idee gekomen van Follow this Postcard?

Beide hebben wij een erg grote familie met gescheiden ouders en daarnaast hebben we een grote vriendenkring. Om iedereen op de hoogte te houden van onze avonturen kwam Tom met het idee om een website te maken en toen moesten we natuurlijk ook nog een naam verzinnen. Tijdens al Dani haar solo reizen stuurde ze een kaartje naar haar oma. Het leek haar leuk om tijdens de reis vanuit ieder land een kaartje naar haar oma te sturen, zodat oma thuis goed kon volgen in welke landen we allemaal waren geweest. Het idee samengevat en vertaald naar het Engels resulteerde in Follow this Postcard. We kozen ervoor onze website in het Nederlands en in het Engels te schrijven, zodat onze vrienden buiten Nederland ook op de hoogte blijven van onze avonturen. Buiten het informeren van familie en vrienden over onze reis, hopen we ook een inspiratie te kunnen zijn voor een ieder die geïnteresseerd is in onze manier van reizen en de prachtige landen die we bezoeken.

Wat hebben jullie tijdens je voorbereiding allemaal moeten regelen?

We hebben afgelopen winter veel reisartikelen gelezen over bepaalde landen waar we heen wilden en Tom heeft toen ook al het speurwerk gedaan met betrekking tot de auto. We gingen in februari naar een vakantiebeurs in Duitsland, omdat ze daar een stand van Gordigear hadden, het merk daktent dat we uiteindelijk ook op deze beurs gekocht hebben. Verder was Dani tot 10 mei nog in Mallorca en Tom heeft tot eind mei nog in Nederland gewerkt. De auto werd gekocht terwijl Dani nog op Mallorca was en ook het sleutelwerk aan de auto is in die tijd gedaan.

In de laatste maand hadden we het achteraf gezien erg druk met dingen regelen, voor Dani was er de uitschrijving uit Spanje en de inschrijving in Nederland wat gepaard gaat met veel papierwerk en lastige vragen. Alle verzekeringen moesten aangevraagd worden en helaas ook weer gecanceld toen bleek dat ze zich weer uit moest schrijven, omdat we langer dan acht maanden op reis zouden gaan. Ook hebben we nieuwe paspoorten aangevraagd met extra pagina’s voor alle stempels en de donderdag voordat we vertrokken reden we nog even op en neer naar de Turkmeense ambassade in Brussel om een transit visum aan te vragen. Het was zeker in de laatste maand vooral een opeenstapeling van veel kleine dingen die we nog moesten regelen en wilden doen. We vertrokken zaterdag 10 juni rond 10:00 en vrijdag 9 juni rond een uurtje of 18:00 zat bijna alles in de auto. Gelukkig bleef er dus nog tijd over om relaxed een borrel te drinken met vrienden en familie.

natuur

Hoe hebben jullie de route van je reis vooraf bepaald?

Toen we besloten om Mallorca achter ons te laten wisten we eerst nog niet precies wat we zouden gaan doen. Terug naar Nederland gaan zou een soort van logische stap zijn. We hadden het erover hoe we onze spullen in Nederland zouden krijgen en langzaam ontstond een idee om een busje te kopen, de spullen in te laden en een zomer door Europa te rijden. Maar goed, de wegen houden niet op buiten Europa en stiekem begonnen we te fantaseren over een grotere reis. We wilden naar Mongolië! Met dat idee gingen we onze route bekijken, door welke landen wilden we graag rijden en door welke liever niet. Globaal maakten we een plan. Via Griekenland reden we Turkije in en vanuit daar door naar Georgië. In eerste instantie wilden we in Azerbaijan de boot naar Kazachstan pakken, maar toen we ons verder verdiepten in Iran leek het ons ook wel heel gaaf om daar met eigen auto doorheen te rijden. De plannen zijn toen iets veranderd en vanuit Georgië rijden we via Armenië naar Iran om uiteindelijk via Turkmenistan in Kazachstan te komen.

Wat was jullie grootste uitdaging tijdens jullie reis tot nu toe?

Het wildkamperen in de vingers krijgen. Dit wordt altijd gezien als iets romantisch en dat is het op veel momenten ook, maar vergeet niet wat er allemaal bij komt kijken. Je moet eerst een geschikte plek vinden, je moet kunnen slapen met al die onbekende geluiden en leren daarmee om te gaan. In de buitenlucht douchen (met 5 graden en regen is dat geen pretje, maar ook daar wen je aan. Wildplassen natuurlijk en ja daar komt ie, wildpoepen hoort er natuurlijk ook bij. De gewenning aan al deze dingen groeit met de tijd. In het begin was dit echt een uitdaging. Op advies van een vriend van ons gingen we wildkamperen in de buurt van Lavertezzo in Zwitserland. Dit was onze eerste keer wild kamperen en we faalden ook echt compleet. Zonder te slapen en met nog net geen boete op zak vertrokken we de volgende ochtend om 06:30. Na deze onhandige en onervaren eerste keer wildkamperen zijn we blij dat we het toch een tweede kans hebben gegeven. We hebben geleerd om de goede van de slechte kampeerspots te onderscheiden en als het kan ook altijd aan locals te vragen of het mogelijk is om op bepaalde plekken te slapen. We zijn inmiddels ook gewend aan de rest, we slapen goed en we zullen er verder niet op in gaan, maar met de minder charmante details van het wildkamperen gaat het ook goed.

Camping

Hoe anders leer je op deze manier van reizen een land kennen?

Het is moeilijk om aan te geven hoe anders je een land leert kennen met onze manier van reizen. Maar een ding is zeker, met je eigen auto ben je enorm vrij om te gaan en staan waar je maar wilt. Je komt dus ook makkelijker op plekken die niet met het openbaar vervoer te bereiken zijn. Hierdoor kom je misschien ook wel sneller met locals in contact in de meer afgelegen gebieden. Daarnaast bepaal je zelf je reisschema en heb je dus altijd de mogelijkheid om ergens langer te blijven als je er nog niet uitgekeken bent. Voor ons voelt het in ieder geval als de ideale manier van reizen. Gedurende de winter gaan we onze auto en daktent ook zeker missen.

Welke ontmoeting heeft de grootste indruk op jullie gemaakt?

Na een hele dag in de bergen van Georgië gereden te hebben vol met hobbel en bobbel wegen en erger dan dat, kwamen we aan in het plaatsje Khulo. In Khulo lieten we ons vertellen dat het erg makkelijk zou zijn om een kampeerplek te vinden. Het tegenovergestelde bleek waar, deze dag was het verschrikkelijk moeilijk om iets te vinden. Bij iedere afslag die we namen kwamen we uit op veel te steile hellingen stonden of belandde we bij iemand in zijn achtertuin. Uiteindelijk hadden we het geniale idee om naar een dorpje te rijden waar volgens de kaart een fort zou liggen. De gedachte hierachter was dat een fort een toeristische attractie is en daar wel een parkeerplaats bij moest zijn. Hier zouden we dan zeker wel een nachtje kunnen slapen. Na een veel te lange en ontzettend slechte weg kwamen we aan bij iets wat ooit een fort was geweest en wat eigenlijk nooit op de kaart had mogen staan als een toeristische attractie.

Anyway we konden hier staan. Voordat de tent überhaupt was uitgeklapt kwam er een jongetje met zijn opa aangelopen. Opa en oma woonden blijkbaar in een huis achter de twee muren die de overblijfselen van het fort vormde. Zoon en schoondochter waren samen met kleinkind voor een aantal weken in de zomer op bezoek. Er was geen enkel probleem dat we hier zouden kamperen, maar we moesten wel even mee voor de koffie. Door een prachtige tuin vol met fruitbomen en prachtige rozen liepen we over een klein paadje naar hun huis. We kregen koffie, bleven eten, dronken veel te veel (met trots zelfgebrouwen) chacha, de Georgische vodka en moesten de volgende ochtend voordat we vertrokken opnieuw op bezoek voor koffie. Deze ontmoeting heeft enorme indruk op ons gemaakt, omdat deze mensen zo gastvrij waren, terwijl we wildvreemden van elkaar waren. We spraken geen woord van elkaars taal, maar we hebben een heerlijke avond gehad. Het afscheid de volgende dag was bijna emotioneel te noemen. In één avond waren we familie van elkaar geworden en hebben we een speciaal plekje in elkaars leven gekregen.

hike

Welk land of streek tot nu toe was jullie persoonlijke hoogtepunt?

Albanië was tot nu toe echt een hoogtepunt. Dit land was voor ons zo een verrassing. We hadden nog niets uitgezocht over Albanië toen we in het zuiden van Kroatië op een camping Paul en Marianne leerden kennen, Albanië specialisten sinds jaar en dag. We kregen oneindig veel insider tips die zeker hebben bijgedragen aan onze geweldige tijd in dit prachtige land. Nu moeten we wel toegeven dat we nu in Georgië zijn en dit land heel veel kans maakt om onze nieuwe favoriet te worden. De gezellige gastvrije mensen, het overheerlijke eten en de prachtige natuur zijn zeer indrukwekkend.

Naar welke komende bestemming op de route kijken jullie het meest uit?

Voor nu kijken we ontzettend uit naar Iran en Turkmenistan. Het was erg lastig om voor beide landen alles goed te regelen. Het visum voor Turkmenistan hebben we inmiddels binnen. In de vijf dagen die wij met ons transit visum hebben gekregen kunnen we met eigen ogen gaan zien hoe bizar dit land is. Turkmenistan wordt veelal vergeleken met Noord-Korea en ontvangt ongeveer 7.000 toeristen per jaar, je kunt je dus ongeveer voorstellen hoe gecompliceerd het was om het visum te regelen. Verder is het ook voor buitenlanders niet mogelijk om met je eigen auto Iran in te komen, dit vanwege het feit dat ze niet willen dat er zomaar allerlei auto’s worden geïmporteerd. Onhandig voor ons maar daarom hebben we contact gezocht met Hoessein. Deze man helpt mensen met eigen auto of motor Iran in te komen. Op 4 oktober gaan we als het goed is Iran in, we hebben wat problemen gehad met de aanvraag van ons visum. Voor nu ziet het ernaar uit dat het opgelost is, maar dat weten we pas echt als we ook daadwerkelijk in Iran zijn. Helaas zijn ook deze minder leuke dingen deel van het avontuur. Voor het tweede deel van onze reis met de auto kijken we ontzettend uit naar de Pamir Highway in Kirgizië en Tadzjikistan.

Roadtrip

Hebben jullie een reistip die je met ons zou willen delen?

Lastig, als wij alles wat we tot nu toe hebben geleerd van te voren wisten hadden we het alsnog hetzelfde gedaan. Het fouten maken en leren van deze en gene hoort ook bij je reis. Het belangrijkste is dat je geniet en de tijd neemt en verder is het echt een prachtige ervaring om de wereld met je eigen auto en tent of busje te ontdekken, op deze manier hoef je nooit een hotel te boeken en ben je extreem flexibel in je gaan en staan. Kies je voor een tent ga dan buiten Europa voor een daktent in verband met de dieren, al is het maar om de koeien buiten te houden.

Ben je net als deze roadtrippers van Follow this postcard ook een fervent reiziger, avonturier, reisfotograaf, of ben je werkzaam in de reiswereld en wil je ook een interview met ons doen? Neem dan contact met ons op via het contactformulier op deze site. Ga voor meer informatie over Dani en Tom van Follow this postcard naar hun Roadtrip website.